Gönül Aynası Şiiri - Abdullah Akçay

Bu dünya bir misafir, biz içinde bir yolcu,
Herkes kendi halinde, ya mahkûm ya sorgucu.
Gökleri sarsa duman, kaplasa da tüm arzı,
Aşkla atan yüreğin, değişmez asla farzı.

Bülbülün çilesidir, gülü sevip beklemek,
Zordur bu dar geçitte, Hak yoluna gelmek.
Tozlu bir ayna gibi, kirlense de şu zaman,
Silince paslarını, doğar o büyük aman.

Ne taht kalır ne saray, her şey aslına döner,
Güneş sönse de bir gün, sönmez sinede fener.
Ufukta bir el vardır, bize işaret eder,
O’na doğru yürüyen, her an vuslata gider.

Bir damla su içinde, koca umman gizlidir,
En derin sırlar bile, kalpte inan izlidir.
Zifiri gecelerde, ay doğar sükût ile,
Dertler derman bulur bak, O’nu anan dil ile.

Sanma ki sahipsizsin, her nefeste O vardır,
Yıkma sakın bendini, dünya ruhuna dardır.
Sevgiyle ör bu yolu, sevgi olsun tek azık,
Aşksız geçen ömüre, inan ki büyük yazık.