Gönül-2 Şiiri - Uğur Turgut Ilgar

Gönül, seni hangi yardan atayım?
Laftan anlamazsın, laf anlatayım.
Ben bu derde nereden derman bulayım?
Beni haldan hala koydun sen, gönül.

Dolu kervanımı yolda koydun sen,
Ömrümü borana, kışa koydun sen.
Baharda bahçamı sele koydun sen,
Beni haldan hala koydun sen, gönül.

Karlı dağlar aştım, düzde yoruldum,
Denizleri geçtim, gölde boğuldum.
Eskiden çağlardım, birden duruldum,
Beni haldan hala koydun sen, gönül.

Gönül, çek elini gayrı yakamdan,
Koy ılgarım, bezdim ben bu canımdan.
Geçirdin feleğin kahpe çarkından,
Beni haldan hala koydun sen, gönül.

Gördüm dünya gözüyle her ferdini,
İnsan denen mahlukun namerdini.
Adına bağladım yalnız vird’imi,
Beni haldan hala koydun sen, gönül.