Gönül Şiiri - Turgay Esen

Önce Bir fırtına çöktü
Kırıldı sevdanın dalları
Üzerine gözyaşları döküldü
Çözüldü Sevgi bağları

Her fırtına bir şeyler götürdü
Yine de usanmadın gönül
Her giden bir şeyler öldürdü
Yine de yılmadın gönül

Düşe kalka meydan okudun
Ama tutamadın giden zamanı
Gönülden gönüle uçup kondun
Kah yandın kah kavruldun

Ah gönül bir türlü söz dinlemedin
Her limanda durdun demirledin
Ayrılırken o limandan akşamları
Bir kadın kaldı arkada gözü yaşlı

Yüksek dağlarda çağladın taştın
Nice kalpler kırıldı niceleri soldu
Şimdi denizlere karıştın duruldun
Yaşlanalı yirmi yıl oldu