Gönlümdeki Veba Şiiri - Sessiz Vaveyla

Sen!
Beynimin en rüzgarsız yerinde
Fırtınalar estiren ..
Suyun akıntısına karşı gelip de
Asi bir tavır sergileyen
Dağların yamacına yaklaştıkça
Rakımına yetmez ki ciğerlerim..

Ben,
Yitik kasabada sıvasız bir duvardım
Gülüşün ile boyarken bu şehri
Rengarenk bakışına kandım..
Oysa ömrümü yiyen veba
Lokman da bile dermanı olmayandın...
Sana kanarken yüreğim
Yaralarıma tuzunu bastın
Seni zikrederken dilim
Zehrini saldın
Lâl oldum kaldım
Parçalanmış benliğimi toplarken
Bir baktım sendenmiş
Ne çok sonra anladım..

Hiçlik makamından yere çakılan umudumdu
Kirpiklerini saplamıştın sineme
Bakışınla sarıldım ben kefen niyetine
Bir yudumluk renk için
Nasıl da ölmüştüm her gece gözlerine...

Ah!
Gönlüme bulaşan en güzel veba
Kesilirken nefesim zehrinde
Ardına bakmadan gitmelisin
Nasılsa değdi bir kere tualine rengim
Nereye çizersen fırçan olacak hep dengim....