Gömlek Şiiri - Arif Şair

Kafesdeki bir aslanın,
Kükreyişlerini harlayan bir gömlek kuruyorum
Anahtar "sahiplerini" güldüren
Anahtara muhtaç olanları kudurtan cinsten
Kurulan gömleklere kurulmuş bir gömlek
Kuduz bir köpeğin inlemelerine yorulan
Necaset ve mertlik ile yoğurulan
Bembeyaz bir gömlek kuruyorum, ağlayarak
Fena bir yatağa uzanan yollarda raks ederek...

Ve beni pek fena halde içine çekiyor toprak
İşte o toprağı bir bataklığa çevirdim...
Ağlayarak!
Ve şeyhim o bataklıktan kitaplar çıkartıyor
Hiçbir şeye kurulmamış,
Kupkuru kitaplar...

Ve dahi erenlerin aklı oynasın diye işte o kitaplardan
İşte o sayfalardan necaset kılıklı zerafet zelleleri yoğuruyorum
Bakanlar necasetten kudursun
Görenler zerafetle kurulsun diye
Salyalar akan dişlere kemik
Buz gibi ateşlere körük' diye
Hakikate kun' rivayete kın' diye
Kırılmış kalplere balçık
Kalbi kıranlara çığlık' ile
Kalbi tertemiz taşıyana mükafat,
Tertemiz getirene minnet ile
Aşk ile
İntikam ile

Ben yürüyorum!
Üstümde Salih'in gömleği.
Belimde zülfikar,
Elimde anahtar.
Kalbimde kor
Haşyetten tirteyen bacaklar
Ve şerefimle attığım adımlarla...