Gömlek Şiiri - Gece Gözlü

GÖMLEK

Bir gömlek kaldı senden bana;
üzerinde kokun,
yakanda suskunluğun,
düğmelerinde yarım kalmış
bir ömrün izi…

Kim bilir kaç kez
seni düşündüm o gömleğe bakarken;
kaç gece
başımı yastığa değil,
senin omuzlarına yaslanır gibi
kapattım gözlerimi.

Gömlek işte…
Bir kumaştan fazlası oldu ellerimde.
Senin tenine değen her ipliği
kalbimin bir yerine bağladım.
insan bazen
bir eşyaya değil,
o eşyanın taşıdığı insana sarılır.

Ben o gömleği
dolabın en kuytu yerine kaldırmadım.
Kalbimin en görünür yerine astım seni.
Her baktığımda
“gel” demedim;
“iyi ki sevmişim” dedim.

aşk,
her zaman kavuşmak değildir.
Bazen sevdiğinin kokusunu
bir gömleğin yakasında saklayıp
yıllarca kimseye anlatmadan
onu sevmeye devam etmektir.

Bir gün
o gömleği başka birinin üzerinde görsem,
dünyam başıma yıkılmaz belki;
ama bilirim,
bir zamanlar benim kalbime ait olan
bir şey,
başka bir hayatın içinde dolaşıyordur.

ben yine susarım.
iyi olduğunu bilmekle yetinirim.
Sen bilmezsin…
Ben seni
gözlerinden önce
omuzlarında sevdim.
Başını yasladığımda
dünyanın bütün gürültüsünü susturan
o sessizliğini sevdim.

Şimdi elimde
bir gömlek,
içimde koca bir sen var.
İnsan bazen birini kaybetmez…
Onu, dokunamadığı bir gömleğin içinde
ömür boyu taşır.

Belki bir gün
o gömleğin düğmelerini kapatırken
hiç aklına gelmeyeceğim.
Belki kokusu dağılacak üzerinden,
benim adım silinecek
hafızanın eski raflarından.
ben biliyorum;
bazı kokular unutulmaz,
onlar burna değil,
doğrudan kalbe siner.
Ben seni
bir gömleğin yakasında değil,
hayatımın en savunmasız yerinde sakladım.

Kimse görmedi
sana dokunurken nasıl sustuğumu.
Kimse bilmedi
bir bakışının içimde
kaç mevsim değiştirdiğini.
Senin yanında
kendimden bile sakladığım
bir kadın oldum ben.

Şimdi gömleği katlayıp
usulca yerine bırakıyorum.
Ne yakacağım,
ne atacağım,
ne de senden kalanları inkâr edeceğim.

Bak aşkı inkâr etmek
yaşanmış bir kalbi inkâr etmektir.
ben
seni sevdiğim için pişman değilim.
Sadece bazen düşünüyorum;
Keşke insan,
sevdiğine sarılırken
bir gün onsuz kalacağını da bilseydi…
Belki daha uzun sarılırdı.

Belki son bakışını
daha dikkatli saklardı.
Belki bir “seni seviyorum”u
boğazında bırakmazdı.
Ama hayat böyle…

insanlar
ömürlük sanılarak sevilir,
ömürlük kalmaları gerekmeden.
o gömlek
dolabımda değil artık.
Kalbimde.
sen bilmiyorsun;
Ben o gömleği değil,
senin teninde bıraktığın
son sıcaklığı taşıyorum.

Bir gün bana
“Beni hâlâ seviyor musun?” diye sorarsan,
cevabım kısa olacak:
“Gömleğini hâlâ saklıyorsam,
sence kalbim seni çoktan unutmuş olabilir mi?”
— GeceGözlü