Gölgesiz Şiiri - Ömer Yücekaya

Ömer Yücekaya
131

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Gölgesiz

Açık pencerenin rüzgarıyla havalanıyor perde
Yumrukladığım aynadan,
hançer gibi sivri uçlu camlar saçılmış yerlere.
Kırık ayna parçalarında, parmaklarımdan deri parçaları
ve yüzüm.
Yüzüm, buz dağına çarpmış Titanik
Yüzüm, silahını teslim etmiş eşkıya
Ambulans sirenleri çınlarken kulaklarımda
Birileri kapıları yumrukluyor!
Odamdayım…

Yokluğun…
Sızım sızım sızlıyor bileklerimden
Son bir defa bile olsa, resmine dokunuyorum usulca
Bir yaz yağmuru gibi yüzün.
Yüzün, su katılmış Rakı beyazlığında gülümsüyor bana.
Kan kızılı parmaklarımla yüzünü okşamak istiyorum
Parmak uçlarımdan kan damlıyor yüzüne
Yüzün kanıyor!
Yüzün kıpkızıl bir şelale!
Odamdayım…

Kalbim…
Rus ruleti oynar gibi tetik düşürürken kendine
Yarasını çamurla sıvayan dağ köylüleri gibi yokluğunla
sıvıyorum içimi.
bataklık kuşlarının hüznü gibi bir hüznü gömüp de içime
kanlı bir ayine çeviriyorum geceyi
Ve hiç susmuyor ambulans sirenleri!
Odamdayım…

Gidişin di, kıyametim!
Bir rüzgar, aldı götürdü gölgeni
Gölgesiz kaldım!
Çırpındım her gece, gök gürültüsüne havalanan bir serçe telaşında
Aldığım nefes bile zehirledi beni
Silahım, yastığımın altında uyudum
Uçurumun dibi de başı da sendin
ben senden aşağı, hep sana düştüm
Birileri kapıları kıracak gibi yumrukluyor!
Odamdayım

Gittin
Kimse girmedi, sınırlarım dan içeri
Çürük dudaklarımdan kimse öpmedi
Kimse sarılmadı senin sarıldığın gibi
Kalbimi kırk yeminle mühürledim
Günah bile olsan…
Ben seni günahsız sevdim
Beynimin içinde çıldırırken, Ambulans sirenleri
Birileri kapıyı kırıyor!
Odamdayım…

Ömer Yücekaya
Kayıt Tarihi : 15.8.2019 16:56:00
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!