Gölgede kalan Aşk Şiiri - Erkan Tankut

Gazetelerde sahte aşklar satılıyor,
Gülüşler kirli parmaklıklar arasında sergileniyor.
Televizyonda herkes birbirini aldatıyor,
İhaneti utanmadan savunanlar ekranın ışığında övülüyor.

Şarkılarda bedenler seriliyor,
Arzuların ve boş tutkuların peşinde sürükleniyorlar,
Her adımda alkolle yıkanmış pişmanlıklar.
Zararlı maddeler kullanıp iffetini lekeyenler,
Güven kalmamış insanda,
Ne adamda ne kadında.

Aşık olmak mı?
Cepteki paraya,
Altındaki arabaya,
Gösterişe heba olmuş bir kelime.
“Seni seviyorum” demek,
Belediye hizmeti gibi rutin.
Her gün bir sevgili,
Her gün bir yalan,
Her gün aynı boş ritüel.

Ben aşkı bilmiyorum belki,
Ya onlar aşkı,
Kendi iğrenç sapkınlıklarına köle yapıyor.
Bir kelimeyi öyle kolayca çiğniyorlar ki,
Kalbin kırığına basıp dans ediyorlar.

Gece kulüplerinde ışıklar yanıyor,
Alkolle gözleri bulanık,
Kimi arzularının peşinde,
Kimi pişmanlığın pençesinde.
Ama kimse sevmiyor,
Kimse sevilmiyor,
Hepsi bir gösteri, bir tiyatro,
Hepsi kendi karanlığının kuklası.

Ve aşk…
Eskiden belki de bir çiçekti,
Bir güven, bir dokunuş, bir söz.
Şimdi cep telefonlarında kaybolmuş,
Sahte profillerde ölüyor.

Ben hâlâ biliyorum,
Bir kelimeyle titreyen yüreği,
Bir bakışla çoğalan sevgiyi…
Ama etrafımda sadece sahte ışıklar,
Kırılmış kalpler ve kirli oyunlar var.

Aşık olmayı bilmeyenler arasında,
Ben hâlâ seviyorum.
Ama bir çığlık gibi yükseliyor içimde
Sahte aşklar, siz sadece gölgesiniz; gerçek aşkın güneşinde eriyip kaybolacaksınız. “Siz sevginin adını kirlettiniz, ama aşk kendini hâlâ saklıyor”