Gölge Şiiri - Yücel Özkü

GÖLGE
Akşam çökerdi sokaklara,
Geçerdi eski paltosuyla.
Cebinde suskun bir saat,
Yüreğinde dönmeyen yol vardı.

Bir sevdanın gölgesinde kalmış,
Sandığında açılmamış mektup;
İçinde susup kalmış sözler,
Ömründe kapanmamış yara varmış.

Derken bir sabah görünmedi,
Gidişine kimse anlam veremedi.
Meğer insan her zaman gitmezmiş,
Gölgesi eksilirmiş şehirden.

Yıllar sonra önünden geçtim,
Perdelerde ince bir ışık vardı.
Kapısı kilitli, bahçesi kimsesiz;
Rüzgâr geçti, penceresi sustu.

YÜCEL ÖZKÜ
12 Eylül 2026 / 00:10