Göl Gibi Görür Şiiri - Uğur Musab Şahin

“Hak” yiyenler “ah” alır.
“Ah” alanlar, yolda kalır.
Denize düşen, yılana sarılır.
Yemek kolay, hazım zordur.
2026

Malının, mülkünün hamalıdır insan,
Ne geçecek eline, bir servet kazansan?
Göğe ok gibi saplanmış, o gökdelenler
Onca insan kemikleri çıkar, yeri kazsan…
2026

Hiçbir şeyin yok mu?
Bir tatlı söz ikram et.
İltifat hiç istemem,
Bir tebessüm hediye et.
2026

Aslan aç ölür de ite minnet etmez,
Ateşi yüksek hastaya bal verilmez.
Susuz olana deniz, kum denizi gibidir,
Aç adam ekmek ister, dost istemez.
2026

Karıncaya kanat takanda Allah,
Ya yılanlara taksaydı biterdik valla.
Çölde susuz kalan, ağaç gibi ölür,
Susuz çölü seraptan, göl gibi görür.
2026

Açlıktan ölecek tanrı misafirine
Soğanla ekmek, biraz da tuz ver.
Bir bardak su ve merhametinle,
O kendine gönderilen rızkını yer.
2026

Bir karış yükselmek için,
Bir adam boyu, baş eğilmez.
Minnet borcu, diyet ister,
Kulu köpeği olsan ödenmez…
2026

Yalan söyleyen, en tehlikeli insan.
Ona olan güveni, kaybeder inanan.
Yalancılardan çıkar, hırsızlık yapan.
Gıybet eden, fitne çıkaran, iftira atan,
2026

Her insan bir dilencidir,
Kimi para kimi sevgi,
Ya ekmek, ya da ilimdir,
Kimi de haktan af dilenir.
2026

Yer insanı yüceltmez,
İnsan yeri yüceltir.
Kâbe’yi yücelten,
Kutsal kılan değil midir?
2026