Göç Eden Kahve Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Kente geleli beş yıl olmuştu.

Semt pazarında köylüsüne denk geldi;
Yüzlerinde gülücükler açtı;
Gözler çakmaklaştı.

Biri erkek diğeri kadın olmasa;
Sarılacaklardı, birbirlerinin boyunlarına.

Öteki köye yeni gitmişti.
O anlattı, sordu beriki.

Tek tek;
Amcalara, teyzelere;
Ağıldaki ineğe;
Yeşil dereye;
Neler olmuştu, tarladaki ekine?

O anlattıkça;
Tüm köy toplandı;
Semt pazarına aktı.

Ağıldan kokular;
Kavaklardan yaprak hışırtıları;
Kuş cıvıltıları.

Yeşilli, sarılı ovanın;
Kerpiçten evleri;
Yamaç aşağı manzaraları;
Önlerine geldi.

Öteki dedi;
Bana eyvallah;
Köyün güzelleştirme derneğinde;
İskambile beklerler beni.

Bizimki hüzünlendi;
“Yine görüşürüz emi?” dedi.
Bodrum kattaki dairesine seyretti.

Kente uyum sağlayan;
Bir tek kahvehaneydi.