Bugün gökyüzünde bir göç başladı,
Kanat kanada yükseldi kuşlar uzaklara.
Arkalarında bir mevsimin son nefesi,
Önlerinde bilinmeyen yollar, yabancı diyarlar.
Daha dün sesleriyle uyanan o ağaçlar,
Şimdi boş yuvalarını sallıyordu rüzgârda.
Bir kanat çırpışıyla geride kalmıştı her şey;
Alışılmış sabahlar, dallar, tanıdık dağlar.
Ne kolaydı uzaktan bakınca uçup gitmeleri,
Oysa her göç biraz ayrılık, biraz yarım kalmaktı.
Doğduğu toprağı ardında bırakıp gitmek,
Bir daha görememe ihtimalini de taşımaktı.
Uzun yollar uzanıyordu kanatlarının altında,
Dağlar aşılacak, denizler geçilecekti.
Kimi fırtınaya tutulacak, kimi yorulacaktı,
Belki de her kanat başladığı yere dönemeyecekti.
Yine de durmadılar, göğe doğru yükseldiler,
Çünkü kalmak da bazen yavaşça tükenmekti.
Geride bıraktıkları yuvanın özlemiyle
Başka bir mevsime ulaşmak için gitmek gerekti.
Son kuş da ufuk çizgisinde kaybolduğunda,
Gökyüzü yerindeydi, ama bir mevsim eksilmişti.
Göç, yalnızca bir yerden başka bir yere gitmek değildi;
Bir yuvayı yüreğinde taşıyıp başka bir göğe varmaktı.
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta