Giz Şiiri - Zelfi Akduman

O tren hâlâ aynı gar da.
Belki yolun düşerse uğra arada.
Bir selâm ile uğurla hiç olmazsa.
Bu kent uzak sana.
Ben ise bilmediğim bir zaman ile yol alıyorum son istasyona.
Birsürü ihtimal bağlanmış uçurtmalara.
Ve bi ihtimal, bir tanesi olsun takılır belki senin zeytin dalına.
Çek bir sandalye otur çocukluğunun karşısına.
Bir ona açarsın tüm gizini.
Ve yalnız onun hatırına iyi bakarsın kendine.
Ne kadar yoksun ve yoksul kalmış zamanın kısgacın da ruhun.
Kendinden geçmiş bir geleceği hızla arkan da bırakıp, kendinle ilk tanıştığın zamana dön.
Zamanı biraz yanlış anlamışsın.
Toplumun katı görüşleri ve bakış açılarıyla alay edercesine geçip karşısına sakin bir eda ile bağdaş kurup oturmuşsun.
Ne kadar onlara ait ve ne kadar kendine aitsin?
Bir ipin üzerinde tek başına iki kişilik cambazı oynuyorsun.
Kimsenin el süremeyeceği ruhunun çocuklarını yavaş yavaş büyütüyorsun.
Odanın hangi köşesine zincirledin kendini.
En son ne zaman hayat verdin bir kağıda?
Hadi düşün; en son ne zaman gündoğumunu ince bir tebessümle izledin?
Hadi uyan!
Adını fısılda kulağına.
Biliyorum, kalbini fazla yordun yoruldun.
Ama, neyse boşver; sabah köpüksüz akşam da köpüklü kahveni içmeyi bırakma.
Masallarını unutma.
Kalbini; elleri avucun da kaybolacak ellerin kalbine sakla.
Adını ruhunda sakla.

(28.11.2015)