Her gece biraz daha koşuyorum yalnızlığa
O köhne, karanlık ve terkedilmiş
Hüzünlerle yıkanan yüreğimin ıssız yollarında
Biraz umutsuz, biraz umarsız
Belki biraz da kırılgan…
Geç kalınmışlıklar bu kadar acıtırken benliğimi
Alıp gitmeliyim yanıma, yorgun tenimi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
