Saat gecenin yarısı,
bu sessiz gecede seni düşünürken
kimbilir sen belki bir köşede oturmuş çayını yudumluyor
yada rüyalar aleminde hayallerinle
gecenin sessizliği gibi raks ediyorsun çırak…
Bense her zaman olduğu gibi yazmış olduğun yazıları;
yağmur çisiltileri ve gecenin karanlıklarını yok eden ayın ışıltıları altında, gözden geçiriyorum...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta