Baba, sen gittikten sonra dünya sanki ağır bir kapı gibi kapandı yüzüme,
sokaklar aynı sokaklar ama yürüdüğüm yolların sesi değişti,
çünkü insan bazen bir gölgenin eksikliğini bile yıllarca hissedermiş
ve ben her akşam eve dönerken fark ediyorum ki
bir ev, içinde babanın nefesi yoksa yalnızca duvarlardan ibaretmiş.
Baba, senin suskunluğunda bile bir güven vardı eskiden,
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta