Gitme Şiiri - Ahmet Karakuş

Bu şehirde nefes alamıyorum
Beni buralarda bırakıp gitme
Bu yıl erken geldi son bahar
Beni bir başıma bırakıp gitme

Ben ki garip
Ben ki aheste hülyaların peşinde
Ben ki boş sokaklarda geziniyorken
Seni buldum
Güneş kadar aydınladı düşlerim
Biliyorsun küçücük bir çocuğum
Bırakıp gidersen üşür ellerim
Ve da eder gibi bakma yüzüme
Yaramaz de haylaz de
Ne bileyim
Gitsem bile döneceğim de
Beni yalnız beni sensiz
Beni benimle bırakıp gitme

Akşam oldu
Gülünce gülen gözlerim soldu
Sararmış bir yaprak düştü dalından
Dertli bir Türkü döküldü dudaklarımdan
Eski resimlerde kaldı gülüşüm
Güller soldu
Annem bana darıldı
Hangi suçun tutuklusu yüreğim
Beni ateşlere atıp ta gitme

Sen gidersen
Buralardan bende giderim
Kader bu
Ta ezelden yazılmışsa anlıma
Bende giderim memleketimden
Belki dönerim beklide dönmem
Beni gurbetlere salıp da gitme

Dinle bak uzaklardan bir ses geliyor
Yağ satıyor bal satıyor çocuklar
işte bak usulca yağmur yayıyor
Uçuşan kuşların sevincine bak
Sevdiğim bu gün de akşam oluyor
Uzaklardan göz kırpıyor yıldızlar
Erzurum’un daracık sokaklarına
Kasvetli bir karanlık çöküyor
Dağ gibi oturuyor yüreğime hasretin
Beni hasretinle yakıp ta gitme