Gitme Şiiri - Sabri Servetoğlu

Neredesin?

Hangi gecenin ardında saklı,
yapmacık gülüşün
hangi kahkahaların içinde büyüyorsun?
Ben nereye baksam,
bir avuç kor gibi çoğalıyorum
içimde öfke tohumları;
sen baktıkça bana,
ben kendime biraz daha yabancılaşıyorum.

Sana olan bu çılgınlığım—
vurmak istesem ellerim değil,
içimdeki duvarlar parçalanır.
Yeter!

Bir kere yüzüme bak;
başkasına dönme gözlerini.
Çünkü kaybolmandan değil yalnız,
seni bulamamaktan korkuyorum.

Nefretim, yenilmiş bir adamın gölgesi;
sevgim,
hiç gelmeyecek baharlara açılmış bir pencere...

Merdiven dipleri koyu,
geceler ağır,
ve sen bütün yollarımı kendine doğru
eksik bıraktın.

Sana çıkan ne varsa
eğri, kırık, yarım...

Bir göz kırp da gör:
karşında ben,
arkanda geçmiş,
üstünde göğe değen başınla
ve çevrende vefasız sevdaların uğultusu.

Bulutlara değdi mi başın?
Yoksa ben mi seni göğe çıkardım
kendi düşüşüm pahasına?

Beni sev...
Ya da git!

Fakat bil ki
seni sevmeyen bir gökkuşağı bile
benden daha merhametli değildir.

Beline altın kemer kuşanmışsın;
ha koptu, ha kopacak...

Çünkü içimde fırtına değil artık,
fırtınanın kendisi konuşuyor.

Ve ben,
sana olan bu deli sevdanın altında
ezilmekle
sana doğru savrulmak arasında

bir uçurum kadar sessizim.