Gitme Şiiri - Fatma Soylu

‎Gitme…
‎Sen gidersen sabahın da bir anlamı kalmaz.
‎Perdeler küser güneşe, çay bile soğur bardağında.
‎Ben insanlığımı yitiririm ardından
‎Gitme…
‎Ellerin çekilirse üstümden, içimdeki bütün kötülükler uyanır.
‎Kendime saldırırım önce, sonra geceye. Duvarlara adını çarpa çarpa parçalarım sesimi.
‎Mahalle delisi yaparlar beni, gitme…
‎Gitme lan…
‎Yokluğunu taşıyacak kadar güçlü değilim. Ben senin gülüşüne sırtını yaslamış biriyim.
‎Gülüşlerini alırsan benden yıkılırım.
‎Hem öyle sessiz sessiz değil…
‎Gürültüyle çökerim.
‎Camlar iner içime
‎kuşlar ters uçar göğsümde...
‎Bir başkası dokunsa sana
‎kan tutar geceyi.
‎Kıskançlık değil bu, bildiğin felaket.
‎Adını bir yabancının ağzında duysam kendimi ateşe veririm belki.
‎Küllerim bile seni çağırır ardından Gitme…
‎Ben senden sonra toparlanamam.
‎Şiir yazamam mesela.
‎Kelimeler bana küser.
‎Harfler dağılır masama.
‎Şairliğim bile istifa eder içimden.
‎Ben sensiz yarım kalmış bir cümlenin son noktası olurum...
‎Gitme lan…
‎Sen gidersen ben hangi şehire ait olurum? Hangi şarkı toplar beni
‎Hangi dua iyileştirir?
‎Gitme…
‎Çünkü sen gidersen annem yüzüme uzun uzun bakar da anlar.
‎Bir insanın içten içe öldüğünü en önce anneler anlar.
‎Ben gözlerimi kaçırırım tamam bin bir yalan uydururum falan ama sonra...
‎Sonra bir gece sessizce çökerim kendi içime...
‎Benim içimde çocukluğundan beri ağlayan bir kız var.
‎Ve inan
‎sen gidersen
‎ben onu susturamam...
‎Gitme...
‎Gitme işte…
‎Gitme be...
‎