Git, Defol Git Artık

Işığı çok olan yere, göğe götür bizi;
ya da tamamen göm karanlığına...

GİT, DEFOL GİT ARTIK

Gözlerine baktığımda kör olmuştum; sözlerinle küllerimi savurdun.
Yaktım dediğin geminin kaptanı oldun, sırt çevirip bana, yaşama yelken açtın.
Nefesinde buz gibi ruhun; şimdi ikisi de suskun...
Oysa bize başlamak için her şeyin sonuydun, istesen de benden gidemezsin, lakin sürüngen gibi aramıza zamanı soktun.
Şimdi savrulan o küllerde git, boğulmadan...

Suskunluğundu zaten ihanetin, ruhum kararırken tükendim, dilim kenetli. Beni sana saran aklım, o zaten lanetli...
Son gidişinle git, derman bulamamış yitiklere karıştırmadan beni...

Umut ederken öğrendim beklemeyi, umudun bekleyiş olduğu ertesiyi...
Unuttu zaten aklım yüreğime hükmetmeyi.
Sahip olduklarımla bir değildi bende olanlar, bu yüzden bildim kaybetmeyi...
Aldanma dolup taştığıma, taştığım kadar azalışıma.
Saldım yüreğimi ateşli avuçlarına,
Varamadan iyiliğinin ve kötülüğünün tadına, olamadan dertlerime derman.
Yoruldum sevgili, her gün ölmekten; ölüp ölüp dirilip seni sevmekten. Vakitlice ölmek iyidir zaten yavaş ölmekten, ölmem yarına belki dermansızlıktan...
Mutsuzluğu çoğaltarak beklerken ömrüm, bilmiyorsun kaç kelebek uçurdum sevgili; lakin konduramadım gelmeyişlerine kendimi...
Savrulurken tutkuyla alevinde, bak nasıl da kalır gözlerin bende... Çiçek kokulu aşklarım tenini sarmadan, git yarına kalmadan...

Ağarmış saç tellerimi saydım sevgili; sensizliğe denkti.
Şimdi bir deli ya da bir kâhin, ancak onlar anlar beni.
Yitik zamana yazılmış mektuplarda sen bul kendini.
Yüreğim yitmiş, aklım zaten divane... Dönmüşken solgun bir cesede, akşam vakti çeker beni yalnızlığımın köşesine...
Isınır ayaklarım sonra kalbim,
Sıcak bakarım belki sakin.
Şimdi koşuyorum yalnızlığımın döngü köşesine,
Güneşime...
Kutsarım kendim olmayı, içimde öldürdüğüm “sen” ile uyumayı.
Belki dinlenir ruhum, yitip gidişinle iyi bir uyku uyurum...

Bir yudum meyle sarhoş olmak, bir zerre zehirle ölmek gibidir; niye biliyor musun, direnç yoktur da ondan...
Ben bırakmasam da zaman alıp gider; seni benden YAR...
Yandığım yara onar gider YAR
Bendeki sen de ölüp gider YAR...

Yandığım hangi yara kabuk bağladı ki...