Git Şiiri - Hakan Dağlı 2

Git… vakit henüz yüzünü çevirmemişken kaderden,
Adım daha düşmemişken alnıma kederden,
Bir iz bile bırakma bu yorgun kalpte,
Zira hatıralar en çok geceleri öldürür insanı…

Uzaklaş… bakışların değmeden ardıma,
Sesin düşmeden suskun duvarlarıma,
Bir kelime eksilse bile içimde,
Ben tamamlarım onu… sensizliğimle…

Yürü… ardına düşmesin gölgem,
Adım karışmasın geçtiğin yollara,
Bir zaman sevildin, inkâr edemem,
Lâkin şimdi yokluğunla varım ben…

Sanma ki bu kalp seni bekler her daim,
Sanma ki bir “belki” ile yaşar bu hâlim,
Ben seni değil, sende kaybolanı gömdüm,
Kendi içimde… derin ve sessiz…

Ne bir mektup yaz, ne bir iz bırak kapımda,
Bir selam bile ağır gelir artık adıma,
Zira bazı vedalar kelime kaldırmaz,
Sadece susar… ve biter…

Git…
Adın kalmasın içimde yankı gibi,
Git…
Bir düş gibi silin gecelerimden,
Git…
Ben seni çoktan uğurladım içimden,
Sen de git… gerçekten git…