Gırgır Şiiri - Yılmaz Bekaroğlu

Bana basmamı dik durdun herifum,
Bir de giydir bakayum, boydan nasıl duruyu adamum.

Aynaya baktum da güldüm biraz,
Omuzlar geniş, içim dar.
Ula dışım yeni elbise,
İçim eski fırtına,
Bilmezler.

Ayakkabı parladı ama yol çamur,
Yürüdüm yine de.
Her adımda iz kaldı,
Sorarlarsa derum,
Yoldandır.

Gömlek üstüme tam geldi,
Gönlüm bir türlü sığmadı.
Düğmeler kapandı belki,
İçimde açık kalan,
Çok şey var.

“Yakıştı” dediler uzaktan,
Ben içten ölçtüm kendimi.
Bir beden büyük geldi bana,
Bu yalnızlık,
Bu yorgunluk.

Ula herifum,
Dik dur dedun ya hani,
Rüzgâr sert esince
İnsan bazen eğilir,
Günah mı?

Boydan baktun,
Baştan aşağı süzdün.
Üstüm başım yerinde belki,
Ama kalbimde,
Bir sökük var.

Giydiklerim yeni sayılır,
Yaşadıklarım eski.
Her gün biraz daha alışur insan,
Ağırlığına,
Kendinin.

Sonunda aynadan geçtim,
Arkamdan baktum sessizce.
Adam durdu yerinde,
Ama içindeki çocuk,
Çoktan gitmişti.