Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Yüreğin hissetmediğini dil söylemezmiş,gönül güzelliğinin dizelere yansıması hoştu..Kutlarım.
Affet beni Ya Rab şu aciz kulunu
Al yanına benide ödeyeyim borcumu
Tövbeye yetmez zaman bilirim suçumu
Affet beni Allah'ım girdim günaha...
Yüreğine sağlık dostum. Şiir kafiyeli sözleri peşpeşe sıralamak değil yüreğindekileri gönüllere dökmektir..
Okuyan gönlünde bu akıntıyı hissederse gönülden gönüle bağ kurmak budur işte...
Sevgili dostum; Rabbimiz biz kullarına nefs verirken
maharetinin neler olacağını bilerek verdi. Cenabı Allah'ı gördüğü halde yine nefsine yenik düşen Adem ve Havva çifttinin çocuklarıyız biz! Onlarki nefislerine hakim olamadılar bizlerin durumu normaldir. Rabbimiz tevbe edin af edeyim derken bizleri tanıdığı için her zaman ziyanda olduğumuzu bilir... Bizlere her seferinde yeni bir şans vermekten geri kalmaz. Ecel meleğini görmeden tevbemizde samimi olursak, Af edeceğini söyleyen Rabbimiz vaadinden dönmez sözüne sadıkların ensadığı Cenabı Allah'tır.
[ Al yanına benide ödeyeyim borcumu! ]
dersen yanılırsın yanına varınca borçlar ödenmez..
Borçlar yapıldığı yerde ödenir mekan değiştirdikten sonra borç ödeme şansımız olmaz...
Sevgi ve Saygılar.. Yazılarını seviyorum yüreğine sağlık..
Tevbe için engüzel günlerdeyiz. Rabbim cümlemizi Af fetsin...
DEĞERLİ ŞAİRİM,FARKINDALIĞININ FARKINDA MI ???...KORKMANA GEREK YOK ...TAVŞANA KAÇ ,TAZIYA TUT DİYEN DE ALLAH ...KUL HATA YAPIP FARKINA VARIP AF DİLEDİKÇE YÜKSELİR...VE SANIRIM BU KULLAR ALLAHIN NAZARINDA YÜCEDİR...SİZ YOLA GİRMİŞSİNİZ VE KENDİNİZİ SORGULAMAYA BAŞLAMIŞSINIZ...KORKMA ŞİİR DOSTU ! 'FİİLİN FAİLİ,ALLAH 'SANA O PİŞMANLIK DUYDUĞUN GÜNAHLARI İŞLETEN DE O ...UNUTMA ALLAH İZİN VERMEZSE,SİNEK KANADINI KIPIRDATAMAZ...ŞİMDİ OLAYLARI DEĞİL,OLANLARIN NİÇİN SANA OLDUĞUNU SORGULA VE BİR KAMİLE DANIŞ...AYDINLANMAN DİLEĞİMLE YOLUN AÇIK VE IŞIĞIN BOL OLSUN...
MARTI
İnsanın kendini sorgulaması, iç muhasebesini içeren bir şiir olmuş. Yüreğinize sağlık.
Güzel satırlar, tebrik ediyorum.
Affet beni Ya Rab şu aciz kulunu
Al yanına benide ödeyeyim borcumu
Tövbeye yetmez zaman bilirim suçumu
Affet beni Allah'ım girdim günaha...
şiirdeki konu iyi, giderken bu son dörtlük olmamış
tekrardan incenlese diyorum (mana açısından) başarılar
aydın kalemınıze ve yuregınıze saglık saygılarımla
ÖZELLER ÖZEL KALMALIDIR OZAN KARDEŞİM.
BAZI SIRLAR O'NUNLA ARANIZDA KALMALI Kİ, TEVBE ANLAM KAZANSIN.
YAPTIĞINIZ BİR KISIM OLAYLARA BİZİ ŞAHİT TUTMAZSANIZ, SİZİN HEP GÜZELLİKLERİNİZE ŞAHİT OLSAK DAHA İYİ DEĞİL Mİ?
ŞİİRİNİZDE ASLINDA BİR AF DİLEME DEĞİL KENDİNİZLE BİR CEDELLEŞME ÖN PLANA ÇIKIYOR.
BAĞIŞLAYIN.
SİZİ AZICIK TANIMIŞ OLSAYDIM SEMERKANT CİHETİNE BİR YOLCULUĞA ÇIKMANIZI İSTERDİM.
ORTAK PAYDAMIZ OLAN M.TOSUN VE SİZE
SEVGİLERİMİ SUNARIM
Kutlarım kardeşim İnsanların Cenabı Allah karşısın da ne kadar aciz kaldığını ifade etmişsiniz. Tebrikler
çok akıcı, çok hoş aşık edebiyatı kokusu sinmiş.. tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 28 tane yorum bulunmakta