ıslahı kalmamış
meyyal gecenin
bir kapının köhneliğinde
cüruflarını üflüyor
terlenip akıyor
şakaklarımdan
zincire vurulmuş mazi
lağvediliyor
sanki aklım kafatasımdan
ölüm ışığının çatlağında
girdap olup
iyice dirileşsin diye
mızırdanırken
bu derin
sessizlik günleri
deviniyor kıpırtılı
suda suretim
yıpranmış bir nefesle
sesler arasında kimsesiz
hep o son günü
çağrıştıran..
Kayıt Tarihi : 31.10.2026 11:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!