Girdap Şiiri - Serpil Koçar

GİRDAP

Bana geldiğin o günü hatırlıyor musun?
Ben, sen kapımı çaldığında
Yüreğim kan ağlıyordu…
Kalbim bir çıkmaz sokakta
Duvarlara çarpa çarpa
Yaşamakla vazgeçmek arasında
Bir nefes arıyordu.

Öyle bir günde geldin sen bana.
Ne zamanını seçtin
Ne de yaralarımın hazır oluşunu sordun.
Her gün biraz biraz
Ruhumun en derinlerine sızdın.

Bir yağmur gibi değil,
Toprağın altından yürüyen su misali;
Sessiz ama vazgeçilmez.
Fark ettiğimde
Geceler boyu kendimle kavga ettim.
Hayır, dedim defalarca kendime,
Bu yolun bir sonu yok.

Olmayacak duaya amin diyorsun,
Ateşe yürüyorsun,
Kendini unutuyorsun…

Nafile.
İş işten çoktan geçmişti.

Bakışlarınla,
Gülüşünün kıyısında sakladığın huzurla
Çoktan gönlümü fethetmiştin.
Bir baktım,
Ellerimiz kenetlenmiş.
Ayırmak ne mümkün…

Parmak aralarımıza kadar işlemiş
Bir kader gibi
Birbirimize yazılmışız.
En kuytu yerlerimde bile
Seninle çiçekler açıyordu.
Sarılmaz dediğim yaralar
Adını fısıldayınca kabuk bağlamış.

Ben, ben olmaktan çıkmışım da
Sen diye atan bir kalbe dönüşmüşüm.
Aşkının girdabına kapılmışım;
Dönmek istesem de dönemem artık.

Gülüşün ruhumu dinlendiriyor,
Bakışların zamanı durduruyor.
Dünya küçülüyor avuçlarımda,
Sen büyüyorsun yüreğimde.

Gamzende dinlendir beni,
Gülüşünle sar gecemi.
Kalbin bir ninni olsun kulağıma,
Omzunda uyuyayım usulca.

Huzurunu giyinip uyuyayım,
Adın değsin rüyalarıma.
Gülüşün sabahıma kalsın,
Ben sende tamamlanayım.
Hiçbir şey, hiçbir şey
Senin kadar mutlu etmemişti beni.
Nasıl da sızdın böyle?
Nasıl da doldurdun yüreğimi usul usul?

Şimdi anlıyorum ki
Bazı gelişler tesadüf değil.
Bazı insanlar kapıdan girmez,
Kalbin en saklı yerine doğarmış.

Sen…
Benim en yaralı günüme
En güzel baharım olarak geldin.
Bir güneş gibi ısıttın ruhumu.
Ben o gün seninle yeniden doğdum.
Kalbimi adınla mühürledim.