Çam kokusu burnumda.
Testere, talaşı dağıttığında.
Çivi sesiyle birleşti, her parça.
Ev, kapı, pencere bir arada.
Zanaatı küçük yaşta öğrendim.
Ustam yanımdaydı, ellerim.
İmrenirim birçok zaman.
Sanatı, parmaklarının ucunda olana.
Toprak çağırır yer yer beni.
Çok eskide olsa, hep aklımda.
Dedemle giderdik birlikte.
Tarlayı, ağacı öğretirdi ilk öğretmenim.
Zaman geldi geçti,
En yükseğinden öğrendim.
Saysız öğretmenler geldi geçti.
Öğretilenler sığmadı kitaplara.
Güzel anlarımın çoğu onlarla.
Doğayı sevmek olmalı okulumun adı.
Ya da hayat mektebi
Toprak, çamur, dal, böcek.
Anılarla dolu çocukluğum.
İlk oyuncağım topraktı bir de ağaç.
Kenan Gezici 28 /01/2026
Kayıt Tarihi : 28.1.2026 12:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!