Alınmış bir öcün düşüyle ayrılıyorum şimdi aranızdan
Yorgun bir ırmak nasıl dolanırsa toprağın ve taşın alnına
Öyle hür ve mütevekkil yaslanıyorum bulutlara
Karnım tok ruhum gökyüzü kadar hafif ve berrak
Ne zehirli yılanların gölgesi sokulabilir artık gölgeme
Ne de düşmanın lanetli niyeti paslı bıçak gibi sokulan esvabıma
Hürüm dünyasız karanlıklar kadar mesrur artık kanatlarım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta