Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
yüreğine sağlık
büyük bir şikayet var bedduaya dönecek diye bekledim ama dönmedi. Ama şiirin içten ve samimice yazıldığı çok belli.
Canınız yanmış ve şiir bunu ayna gibi göstermiş.
tebrikler
şaire başarılar diliyorum
gitmek kolaymı sandın
şiir anlatımı akışı ve
insanın yüreğine kıpır
kıpır bir şeyler
anlatıyor kutlarım
şiir hayatınız da ve yaşamınız da
daima başarılı günler sizinle olsun
.................
Doğum gününüz münasebeti ile
uğradığım sayfanızda,
Bu güzel çalışma ile karşılaştım.
Tebrik ederim
Yaşayacaklarınız,
Yaşadıklarınızdan daha renkli,
Daha hareketli,
daha bereketli
Geçmesi temennisi ile
Doğum gününüzü tebrik eder
Sağlık
Afiyet
Başarı dolu bir ömür
Yüce Rabbimden niyaz ederim
(Doğum günü için yazmış olduğum beyit.
Seviyorum işte seni isterse kainat duysun.
Seninle tanıştığım gün benim doğum günüm olsun.)
Osman ERDOĞMUŞ
SAKARYA
Şiirinizi
begeniyle okudum
yüreginize sağlık güzel bir çalışma
can özüm tatlı maralım.... gitmeler başlasada sitemler yine ona oluyor... ama yeni bir sayfa açmak yaşama yinede güzel... sana uzun bir ömür ve mutlu bir birliktelik diliyorum... yüreğinin sesi daim olsun ve bu yazdıkların içinde seni tebrik ediyorum..... NAZ.
'GİDİYORUM' YAZMIŞSIN
(Maral Dostu okyunca... dökülenler)
'Gidiyorum'
Yazmışsın....
Biliyorum
Aşkın mezarını kazmışsın
Kalp kırıkları...
Güvercin çığlıkları...
Dünya'ya kazık çakacakmışsın.
Düşünüyorum
Ne olacak?
Duygularım...
Sana verdiklerimin, vereceklerimin tamamı
Ayaklarının altında ezdiğin paspas
Babasının oğlu o
Prangaya vuracakmış.
Biliyormusun?
Gidiyorum' un bir anlamı
'Güle güle git... ben de bit! ...'
Diğer anlamı;
Dur, gitme ne olur! ...'
Diye yalvarmalıyım ki
Sen beni cehenneme it...
Görüyormusun
Yılgın Yağmur yüreğini çiğnedi dün
Damağında tadı günahların
Sadakatin iflasıdır gün.
Adanasızlık elbet devam edecek
Mezarına gömdüm ozanları
Hatıralar aynen devam edecek
Deli Divane gönlüm
İstediğin yere... bildiğin gibi
Git...
Umurunda olmasın
Hıçkırıklar, kırgınlıklar, yılgınlıklar
Günü yaşa
Dünü... dünlere bırak.
Üşüyormusun
Düşüyormusun
Yüzüyormusun
Jüpiter donmuş
Jüpiter yanmış
Jüpiter yok
Bir Adana var,
Bir de...? ..
Ha! ha! haaaaa! ..
Ey aynaaaaa! ...
'Gidiyorum Yazmışsın! ...'
Adanasız, 25.1.2010 17:32
Bacım gerçekten mükemmel bir duygu seli... neden yeni şiirler yazmıyorsun anlamıyorum... İnşallah yenilerini okumak kısmet olur selam ve saygılarımla...
Sitemkârlığın da üzerine çıkmış duygular. Kırılmış olanı toparlamak hiç de kolay olmuyor. Kutluyorum.Selâmlarımla.
Umutlarımı bohça yaptım…. Gidiyorum
Yalnızlığıma çizik attım……. Gidiyorum
Mutlu olmaya and içtim …… Gidiyorum
Anılarımı, dünlerimi sende bıraktım… Gidiyorum
Bir kendim, bir benle yarınlara gidiyorum
Kal Sağlıcakla……
Sevdalı bir yüreğin sitemi saklı dizelerde,gitmek çözüm değilki,çivi yüreğe çakılmısa,söküp atsan ne lur,izi kalmazmı,yara kanamaya devam etmezmi.Harikaydı dizeleriniz,beğenerek okudum.Yüreğinize sağlık.Saygılar
Bu şiir ile ilgili 18 tane yorum bulunmakta