Gidiyorum Şiiri - Mehmet Hanifi Erdinç

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Mehmet Hanifi Erdinç
122

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Gidiyorum

Zifiri bir karanlık, göğün yere indiği saat.
Yürüyorum kimsesizliği sırtlamış bir sokakta.
Elimde yarım kalmış bir hayatın tortusu,
İçimde susturulmuş cümlelerin ağırlığı var.
Kar bile kara yağıyor bu şehrin üzerine,
Yorgun kaldırımları adımlarım yüreğimdeki yara ile.
Gözlerimden düşen acı zemheri ayazı eritir
Ağlıyorum, ayıp bilmeden, içimden geldiğince.
Dilimin ucunda yarım yamalak bir türkü,
Yankılanır sesim duvarlarda, çoğalır içimdeki zifir.
Son bir kez bakıyorum siyaha bürünen göğe,
Ay görünmez, yıldızlar küskün, bulutlar ağır.
Ayaklarımda derman kalmamış, nefesim can çekişiyor.
Ey hayat! Duvarına astığın bu emaneti gel, kendi ellerinle al,
Yoksa ben, bu kentin orta yerinden çekip gidiyorum.

Gece yarısı, zifiri karanlık ve katran rengi bir sessizlik.
Bir kimsesiz sokak ortasındayım, kocamış bir ağaç gibi köksüz.
Avucumda zalimin kör baltası, sırtımda yaşanmışlıkların hüznü.
Bakma göğün beyazlaştığına, kar bile kara yağıyor bu kente,
Yorgun kaldırımlarda telaşım, sol yanımda bir yara ile yürüyorum.
Gözyaşım değdiği yeri yakıyor, karı bile eritiyor usulca,
Ağlıyorum işte, yasakları çiğner gibi, edepsizce ağlıyorum.
Dilimde eskilere ait bir türkü, sesim sokaklara sığmıyor,
Yankılandıkça acılardan bir tufan kopuyor içimde.
Başımı kaldırıp da bakıyorum o inatçı gökyüzüne,
Bulutlar simsiyah ne ay var seçilen ne bir dost yıldızı.
Derman kalmadı dizlerimde, nefesim asılı kaldı boğazımda.
Ey kader! vaktidir, gel de al bu emaneti sahibine,
Yoksa ben, bu kahpe düzene inat, çekip gidiyorum.

Gece sarkmış pencerelerden aşağı, simsiyah bir gece.
Yürüyorum adını kimsenin bilmediği o ıssız sokaklarda,
Elimde yarım kalmış bir kavganın külü,
Sırtımda omuzlarımı çökerten yaşanmışlıkların hüznü.
Gökyüzü dağınık, kar bile kara yağıyor üstümüze,
Yorgun kaldırımlarda sol yanımdaki yara ile yürüyorum.
Gözyaşım değiyor buz tutmuş toprağa, ayazı eritiyor,
Ağlıyorum, ayıp bilmeden, içimdeki çocuk çığlığıyla.
Dilimde köhne meyhanelerden kalma en güzel türkü,
Sesim, yankılandıkça çoğalıyor duvarlarda sancılarım.
Kaldırıp başımı bakıyorum göğe ne bir ay ışığı ne de bir yıldız.
Dizlerimin dermanı tükendi, nefesim boğazımda can çekişiyor.
Ey hayat, ey acımasız tezgah!
Vaktidir, gel de al bu emaneti başladığı yere,
Yoksa ben, bu yalan sofrasını devirip gidiyorum.

Saat gece yarısı... Zifiri karanlık, katran karası bir gece,
Kimsesiz bir sokağın orta yerinde, yalnızlığa kura çekiyorum.
Elimde zalimin zulmü, sırtımda yılların kamburu,
Bakma adına kış dediğimize, kar bile kara yağıyor başımıza.
Yorgun kaldırımlarda ömrün telaşı, yüreğimde kanayan yara ile yürüyorum.
Gözlerimden süzülen bir acı, karları eriten bir yangın yeri!
Ağlıyorum işte, kim ne derse desin, edepsizce ağlıyorum.
Dilimin ucunda en güzel, en eski türküler ile,
Yankılanır sesim taş duvarlarda, çoğalır içimdeki fırtına.
Son bir kez dikiliyorum göğün karşısına, bulutlar duman, gök siyah,
Ne Ay var görünen ne bir kılavuz yıldız.
Ayaklarımda derman tükendi, nefesim göğsümde can çekişiyor.
Ey alacaklı dünya! Gel, al artık bu emaneti sahibine,
Gözüm arkada değil, duy sesimi.
Yoksa bak, ben bu zifirî karanlıktan çekip gidiyorum.

Mehmet Hanifi Erdinç
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 12:05:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!