Gidiyorum Şiiri - Meryem Keskin

GİDİYORUM!

Bugün acılarımı geride bıraktım.
Sevdiklerimi, hayal kırıklıklarımı…
Ruhumun derinliklerinde
vedalaştığım anılarımı geride bıraktım, gidiyorum!

Ben hep,
sustuklarımdan vuruldum bu dünyada.

Acıyı, ayrılığı, ihanetin en alçakçasını tattım.
Tattırdılar ya da… Gidiyorum!

Bir avuç sevgi, bir nefes mutluluk
ya da bir dost vefası bulamadım, gidiyorum!

Soğuk bir odada, yalnız, kimsesiz,
hiç var olmamışım gibi…
Sevdiğim ya da beni sevenim olmamış gibi.

Yalnızlığı koydum ceplerime,
yaşanmamışlıklarımı yazdım hikâyeme.
Olur ya, belki bir gün okursun diye…

Sensizliği örtü yaptım üzerime, gidiyorum!

Gözlerimi pencereye çevirdim.
Gökyüzünü gri bulutlar kaplamış.
Yağmur damlaları ha indi ha inecek.
Sanki gidişime hazırlanmış!

Dostlarım ya da dost bildiklerim…
İyi günümde hep yanımda,
yakınımda olanlar…

Of… Of! Ya, “Uğruna ölürüm!” dediğim yar…
Neredesiniz?

Bana son vedayı çok gören vefasızlar,
neredesiniz!

Yâr deyince bile
kalbim volkan misali yanar.

Anladım ki dostluk da sevda da
düşene kadar…

Yalnız geldiğim bu dünyadan,
yine yalnız gidiyorum!

Ufkumda sadece beni hiç anlamayan
o vefasızın gözlerini görüyorum.

Bunca acımasızlığın içinde,
sadece yârim olsaydı başucumda,
muhabbetle tutsa idi elimi,
ben tebessümle karşılardım
bu soğuk ölümü.

Tebessümle, biliyorum…

09.04.1987

Bugün özgürlüğe yürüyorum.
Gidiyorum!

Meryem Keskin

Kaleme alınış tarihi 03.02.2023