Gidiş Şiiri - İlker İnce

Yokluğun,yaşamak kadar zor. Oda çekilmiyor anlayacağın.
Kalbimin her atışında,adını tüm hücrelerimde duyuyorum.
Aslında bana koyan,yokluğuna alışamamış olmam değil.
Ben zaten istemiyorum ki yok olmanı.
Sensiz ne tadı olacak ki?
Canımı ne kadar acıtsada unutamıyor olmam.
Ben razıyım,paramparça olsamda.
Her hücrem tek tek bağırmazsa önemi yok acının.
Bir hücrem bile susarsa,o hücremin hangi organıma ait olduğuna aldırmadan söker atarım..
Sen varsan varım ben.
Sen yoksan yokum.
Bu ayrılığa kızımızın adını verdim.
'Selenay' diyorum.
Tıpkı onun gibi,bu ayrılıkta yok anlayacağın.
Karnına dokunurdum ya hani..
'Kızımızın ilk evi orası. Oda senin kadar güzel ve iyi olacak' derdim.
Bazen 'Bana benzesin' derdim.
Ama sen kızardın bana.
'Hayır bana benzesin' diyerek surat yapardın.
Gülerdik.
Sanki o an herşey hızlıca ileriye sarardı.
Zaman çabucak geçiverirdi.
Güldüğümüz dakikalar biterdi.
Ve hemen ardından kavgalarımız başlardı..
Küserdin.
Genelde bizim evde olurduk.
Hemen kalkar 'Ben gidiyorum' derdin.
Tutardım kolundan,çantanı saklardım.
Doğal olarak gidemezdin.
Sinirden kaç kez ağladın?
Ben gitmemen için kaç kez ağlama rolu yaptım bilmiyorum.
Ama anılarımızı ve seni çok özlüyorum.
Yerimiydi gitmenin?
Böyle yarım,böyle çaresiz,böyle boynu bükük koymanın?
Varlığımsın..
Yaşama sebebim..