Bir çiçekken muhtaçtım sana güneşim gibi
Bir yavruyken hasrettim sana anaya hasret kaldığım gibi
Bir dalganın kum tanelerini alıp götürdüğü gibi savurdun beni
Bir yağmur damlasının toprağa ilk düştüğü gibi çoşkulu
Bir özlemin kavuşmayı beklediği gibi umutlu
Bir kartalın gözleri gibi keskin bakışlı, tilki gibi kurnaz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta