Gezgin Şiiri - Kasım Kobakçı

Gezerken ıssız çölü yapayalnız bir gezgin,
Bulunca serin köşkü ferahlamış o bilgin.
*
Çekerek devesini de avluya bıraktı,
Güvenlik askerine uzun uzun bir baktı.
*
Konak içinde alim güzel düşlere uçtu,
Rüyasında melekler gökyüzünden konuştu.
*
Gözlerini açınca devesini özledi,
Nöbetçiyi çağırıp adamını bekledi.
*
Bilgin tembih ediyor asla susuz bırakma,
Nöbetçi gülümsedi asılsız ağıt yakma.
*
Gezgin yine konuştu yiyeceği bol verin,
Yaralıdır canlımız uyuduğu yer serin.
*
Küstah nöbetçi bomboş ıslık çalıp durmuştu,
Deve yiyecek ummuş boşa hayal kurmuştu.
*
Asker işini astı asla bakım yapmadı,
Avluyu terkederek doğru yola sapmadı.
*
Güneş doğana değin zayıf canlı eridi,
Eziyet görmüş deve sıska kemik deriydi.
*
Ozan bizlere sunar gösterişin hüznünü,
Çürütür emek yoksa insanların özünü.
*
Şiirdeki muhafız dışın sahte yüzüdür,
Hasta düşen devemiz gerçek ateş közüdür.
*
Yürek sahte sözlerle parça parça kırılır,
Hikmet azaldığında yiğitlerden ayrılır.