Geriye kalan Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Bir ömür peşinden koştuğum yalan,
Servet de saltanat da oldu talan.
Dost bildiğim nice yüzler değişti,
Bir avuç hatıra geriye kalan.

Bahar geçti, güller döndü hazana,
Günler aktı, karıştı hep zamana.
İnsan gelir, insan gider dünyadan,
Bir hayır duadır geriye kalan.

Kırık sazda inler dinmeyen hasret,
Sinemde gizlidir binlerce hikmet.
Yaprak gibi aşk da bir gün dökülür,
Bir ince sızıdır geriye kalan.

Kimi saray kurdu, kimi taç giydi,
Kimi boş sevdayla ömrüne kıydı.
Toprak örter bütün gösterişleri,
İyi bir ad ancak geriye kalan.

Ne kibrin bir faydası var insana,
Ne de öfke huzur verir bir cana.
Gönül yapan kazanır en sonunda,
Bir temiz vicdandır geriye kalan.

Yollar uzun, yolcu garip mihmandır,
Her nefes, her adım bir imtihandır.
Kapanırken ömrün son sayfası da,
Bir tek hakikattir geriye kalan.

Dost dediğin derdin tek sırdaşıdır,
Yalnızlık da gönlün ağır taşıdır.
Bir akşam dağılır kalabalıklar,
Bir vefalı candır geriye kalan.

Nice sözler rüzgârlara savruldu,
Nice umut gözyaşında yoğruldu.
Kalpte açan sevgi solsa da bir gün,
Güzel bir hatırdır geriye kalan.

Kul unutur, zaman örter izleri,
Hak unutmaz gizli kalan sözleri.
Ömürler tartılır bir terazide,
Bir helâl emektir geriye kalan.

Dünya dediğin bir göçülen handır,
Ömür dediğin bir kısacık andır.
Ne götürdün diye sorarlar bir gün,
Bir güzel ameldir geriye kalan.