Geriye kalan Şiiri - Serhat Gazi

SERHAT GAZİ
​Bir hırka bırakmıştın askıda,
Kokun sinmişti yaka ipliğine.
Her sabah kalktığımda,
"Günaydın" demeni beklerdim o boş odada.
Alışamadım yokluğuna;
Bazen rüzgâr kapıyı çalıyor sanıp
Yarım kalan çayımı masada bırakıp koştum ardına.
​Yaban gülü gibiydin sen;
Koparmaya kıyamadığım,
Dikenine bile canımı acıta acıta yandığım.
Dağlar gibi dik durmaya çalıştım oysa,
Sen gidince anladım ki
O yüce dağlar bile içeriden nasıl yıkılırmış.
​Derin bir ummandı gözlerin,
Bakmaya doyamadığım, kaybolmaktan korkmadığım.
Şimdi o denizler kurudu içimde,
Dalgalar kıyıya küstü,
Martılar bile uğramaz oldu göğğümün altındaki şehre.
​Zaman...
Ne acı şey zamanın geçmesi,
Gittikçe senden uzaklaşmak değil,
Gittikçe yokluğuna daha çok alışmak zoruma giden.
Ve anladım ki en büyük acı;
Ölmek değilmiş sevgilim,
Öldüğünü bilerek,
Bu koca dünyada her gün tek başına uyanmakmış.