Bir duruşum olmalı hayat meydanında.
Bir kafa tutuşum, kendime olan saygımı, dürüstlüğümü korumalıyım. Gece olup kafamı yastığa koyduğum an vicdanımı sorgulamalıyım.
Ruh olgunluğum olmalı, empati kurmayı bilmeliyim. Acıların dibine de vursam, öfkemi başkasından çıkartmamalıyım. Sevmeliyim aheste vakitlerde müziğin ritmini ,kapatıp gözlerimi yalnızlıgın verdiği huzuru hissetmeliyim. Kafamı yoranlardan sessizce uzaklaşmalı, kendi öz benliğimi kirletmemek için gerekirse gitmeliyim....
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta