Gerçeğin Yüzü Şiiri - Seyrani Göl

Gerçek dediğin şey
bir mahkeme kararı gibi düşüyor omuzlarıma.
Gece seni verir,
gündüz ise acını bırakır;
elime yokluğunu tutuşturur.

Gözlerimi açtığım an
içimde ince bir çatlak ilerliyor.
Adı umut değil artık,
adı bekleyiş de değil.
Belki kör bir alışkanlık,
belki de vazgeçemediğim bir yanılsama.
Çünkü her gece
sana kavuşmaya fazlasıyla alıştım.

Yastığımda başının izi yok,
ama ben parmak uçlarımla
orada bir sıcaklık arıyorum.
Elimi uzatıyorum,
avuçlarım boşluğu kavrıyor.
Boşluk dediğim şey
bu kadar soğuk,
bu kadar keskin olmamalı.

Bir düş neden bu kadar şefkatli,
gerçek neden bu kadar hoyrat?
Gece beni sarıyor,
gündüz beni kalabalığın ortasında
çıplak bırakıyor.

Aynaya bakıyorum,
yüzüm biraz daha eksilmiş.
Hasret
sessiz ilerleyen bir hastalık gibi;
ateşsiz ama yakıcı,
kanamasız ama öldürücü.
Belirtisi yok,
ama içimdeki bütün dengeleri bozuyor.

Seni düşünmek
önce kalbimi hızlandırıyordu.
Şimdi yavaşlatıyor.
Sanki içimdeki saat
zamanı taşımayı reddediyor.

Adını anınca
ısınmıyorum artık.
Yanıyorum.
Ama bu ateş
ışık vermiyor,
yalnızca kül bırakıyor.

Bir insan
kaç gün düşle yaşayabilir?
Kaç sabah
aynı yerden kanayabilir?
Ben artık sayamıyorum.
Çünkü acı
takvim tutmaz.
Ve bazı yokluklar
ölçüye sığmaz.
S.GÖL