Gerçeğin Eşiğinde Şiiri - Ebubekir Aktaş

Sözler yorulur bazen gerçeğin eşiğinde,
Bir aynanın sırrını silmektir inandırmak.
Şüphenin o keskin, o soğuk beşiğinde,
Üşüyen bir yüreği kanatarak sarmak.

Zorba bir dille değil, ruhla kazınır izi,
Dipsiz bir kuyuya ışık salmak misali.
Görünmez bir halatla sımsıkı bağlar bizi,
Teslimiyette biter itirazın mecali.

İnanç sabırlı tohum, çatlatır kayaları,
Kök salar karanlıkta, direnir fırtınaya.
Siler atar kalpteki en derin yaraları,
İki ayrı ruhu dönüştürür tek bir aynaya.