Çok çekmişim şu yalnızlık denen melanetten
Kurtulamamışım karabasanlı gecelerden
Henüz ak düşmemişken saçlarıma
Gülüp geçmişim yalnız kalan genç yaşıma...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Parıldayan pırlanta kalemınızı kutluyor ışıltının omrunuzce hiç sonmemesı dileklerimle saygılar sevgiler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta