Söz uçar, mısra kalır sevdiğim.
Velev ki bir savrumluk toz olsaydım şu hayatta, yine seni özler, bir sana hasret kalırdım.
Ve dahi şairlik mizacımda tek bir şiir’lik hakkım olsaydı şayet, bütün dizelerimde bir seni anlatırdım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta