Gelmedi Şiiri - Hasan Muslu 2

Yıllar geçti…
Gözler yollarda, eller boşlukta…
Biz hep birini bekledik…
Ama kimse gelmedi…

Beklemekle geçti ömrüm,
Avundum hep yarınlara…
Bir umut dedim, sabrettim,
Yıkıldım kendi duvarıma.

Göğe baktım çare diye,
Yere düşen bendim meğer…
Kendi zincirim boynumdaymış,
Suçladığım hep kader…

Gelmedi… gelmedi…
Ne bir ses, ne bir nefes…
Bu dünya bizim yükümüz,
Çare sensin ey nefes…

Kalkmadıkça insan kendi,
Hiçbir umut dirilmez…
Değişmez bu karanlık,
Yürek ateşlenmez…

Bir yan “Kalki gelecek” diye sustu,
Bir yan “Maitreya doğacak” dedi.
“Mesih yakındır” diye bekledik,
“İsa döner” denildi.

“Mehdi çıkar” diye avunduk,
Gaybte sandık On İkinci İmam’ı.
Bir umut da Hamza bin Ali’ye bağlandı,
Ama değiştirmedik dünyayı…

Ey insan!
Ağlamakla bitmez bu çile…
Ellerin varken zincirli,
Kurtuluş gelmez dile…

Gelmedi… gelmedi…
Mucize inmedi yere…
Eğer değişecekse bu dünya,
Başlar insanın yüreğinde…