Gelme sevdam Şiiri - Esra Tecer

Üşürdü ellerim ve sen bilmezdin
Bilmezdin gecelerimin ne kadar karardığını
Kulaklarımı dolduran sessizlikte aradığım sendin.
Bedenimi saran karanlıkta hissettim seni.
Güneş hiç yakabilir miydi dünyasını?
Kalabalıklar arasındaydım, öylesine ıssız.
Öylesine sessizdi haykırışlarım.
Her gece göğüs kafesime vuran kırık bir nefestin.
Kimse bilmezdi içimdeki feryadı.
Şehrin kalabalık sessizliğinde,
kendi gürültümle baş başaydım.
Sanki herkes mutlu da bir bendim viran olan.
Enkazlarımı toplamaya çalışırken de sevdim seni.
Sen hiç bilmedin.
Alıştım;
bu ateş için için yakarken beni, nefes alabilmeye.
Tutunduğum küçük bir umut kırıntısıydı,
sonbaharımın kalan son çiçeği gibi.
Ben her gün sensizliğe açarken gözlerimi,
canımı yakan her şeye rağmen gel istedim yine de.
Gelsen yeniden, sevebilir miydim seni bilmeden?
Ve sen bütün bunları bilmeden geçtin.
Şimdi öğrendi yüreğim,
yansa da tütmemeyi.
Gözlerim dolsa da akmamayı.
Gelme sevdam,
yeniden öldürme seni içimde.
Bir mezar daha ağır gelir bu bedene.

⊙ buradayım
18 12 2025