Gel Gönül Şiiri - Aykut Kınay

Gel gör gönül neyi eyler,
Bir gecede hırka ister.
Sor hâlini, bilmez yine,
Aşkı kendine yâr ister.

O gaflete kanma sakın,
Çeker seni dört duvara.
Kendi ördüğün ağlara.
Düşer, çıkamaz olursun.

Bak, sözü ne güzel yazdım,
Şimdi kendime ne kattım?
Taç taktıysam neye yarar,
Öğütsüzden öğüt aldım.

Yol sorana akıl verdim,
Sâkî gördü, bana güldü.
Elimdeki boş değneği,
Dağ başında asa sandım.