Gel be gel Şiiri - Ramazan Teke

Merhaba…
Yine ben geldim…
Bu defa çok başka geldim, başım eğik, gözlerimde yaşlarla geldim…
Ellerim boş, dizlerim dermansız, içimde bir umut kırıntısı olmadan geldim…
Oysa ne çok severdim seni, bilirdin.
Seni görünce,
gözlerim güler,
yüreğim coşar,
duygularım kabarır,
içim içime sığmazdı,
kendimi dünyanın en güçlü, en mutlu adamı görürdüm.

Sana geldim ve sen yoksun…
Kokunu, gülüşünü,
gözlerinin yeşilini ve hatta seninle kavga etmeyi,
bir küsüp bir barışmayı özledim.

Bazen diyorum ki;
keşke olsan ve yine kavgalar edip küssek,
aylarca konuşmasak ama sen olsan, var olduğunu bilsem...

Yoksun işte, duvarlarda resmin, telefonda ismin kayıtlı…
Ve biliyor musun?
Korkumdan, ne resimlerine bakabiliyor nede telefon numaranı arayabiliyorum!
Çünkü sen yoksun ve artık olmayacaksın…
Gülüşlerin resimlerde, anıların hafızalarda yaşayacak.

Çaresizlik neymiş, şimdi yaşıyor ve yaşadıkça anlıyorum…
Meğer insanoğlu ‘’Elindekinin kıymetini kaybedince anlıyormuş’’.
Anladım ama çok geç kaldım,
ne seni geri getirebiliyor ne de ben sana gelebiliyorum.
Gece nöbetlerindeyim, saatlerce uyumuyor duvarlarla konuşuyorum.
Onlar da cevap vermiyor…
Zihnimi yoran, ‘’ nedenler, nasıllar’’ var,
işin içinden bir türlü çıkamıyorum.
Bazen de sana sesleniyorum,
olur olmadık zamanlarda herhangi birine,
sanki sen karşımdaymışsın gibi adını söylüyorum,
o an hayatın en acımasız tokadını bir daha yiyorum.
Herkesi sana benzetsem de kimse sen olamıyor.

Yine aklım gel gitler yaşıyor, kısaca aklım da bana oyunlar oynuyor…
Olsan keşke, olsan da içimde kopan kıyameti saatlerce sana anlatabilsem…
Söylesene, artık hiç olmayacak mısın?
Mahzun bakışını, utanınca al al olan yüzünü bir daha göstermeyecek misin?
Olmaz be, olamaz…
Gel işte gel…
Ansızın düşlerime geldiğin gibi gel, kapımı habersiz çaldığın gibi çal yine!
Gel be gel işte…
Haber vermeden gel, ben geldim ağabey de!
Nasıl gelirsen gel ama gel…
Ne olursun gel, düş ol gel, bulut ol gel,
İstersen yağmur ol gel ama gel…