Ne basit bir sevdayım, ne de rüzgârın önüne kattığı bir yaprak gibi her mevsim başka yöne savrulan bir gönül. Ben, baharı gelmeden tomurcuğunu koruyan bir dal gibiyim; vakti gelince açacak çiçeğin hayaliyle sabreden... Gecenin en sessiz vaktinde gökyüzüne bakıp, henüz tanımadığı bir çift göz için dua eden biriyim. Gel... Sana çocukluğumun en temiz hatıraları kadar masum, seher vakti edilen dualar kadar derin, kalbimde yıllardır sakladığım bir sevda biriktirdim. Seni tanımadan özledim belki. Bir nehrin denize kavuşmayı beklediği gibi, bir kuşun uzun kışlardan sonra yuvasına dönmeyi beklediği gibi, bir yolcunun uzaklardan görünen ışığa içten içe bağlanması gibi... Bazen kalbimde tarif edemediğim bir boşluk hissediyorum. Ne bir isimle doldurabiliyorum onu, ne bir yüzle... Sanki ruhum, kendisine emanet edilecek ruhu bekliyor. Sanki gönlümde yıllardır boş bırakılmış bir yer var da, oraya senden başkası uğramasın diye korunuyor. Kim bilir... Belki aynı yağmuru seyrediyoruz farklı pencerelerden, belki aynı aya bakıyoruz birbirimizden habersiz. Belki sen de bir yerlerde, henüz tanımadığın birine dua ediyorsun. Ben ise acele etmiyorum. Çünkü bazı kavuşmalar zamana bırakılmış duadır. Bazı insanlar aramakla değil, sabırla beklemekle bulunur. Ve ben, gönlümün en güzel köşesinde, henüz tanımadığım sana ait bir yer saklıyorum. Bir gün gelip de oraya adını yazasın diye... Aşkla kal...
Yusuf GölKayıt Tarihi : 22.11.2026 11:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!