Çocukluğumu Verin Şiiri - Meryem Keskin

ÇOCUKLUĞUMU VERİN BANA

Ben mutluluğu çocukluğumda bıraktım.

Dağınık saçlarıma, kirlenmiş yüzüme,
ve çatlamış ellerime rağmen
doyasıya gülmeyi,
çocukluğumda bıraktım!

Rengârenk gördüğüm düşlerimi,
bir an önce büyüme hevesimi,
birilerinin gelip yıkacağını bilmeden
kurduğum hayallerimi…
Çocukluğumda bıraktım!

Gelin gibi süslediğim bez bebeklerimi,
büyüyüp gelin olma hevesimi,
kaybolmasın diye
toprağa gömdüğüm bilyelerimi…
Çocukluğumda bıraktım!

Gökyüzüne bıraktığım uçurtmayla
bulutlara yükselmeyi,
yağan yağmurun altında
çıplak ayakla, özgürce dans etmeyi
ve ıslanmayı iliklerime kadar…

Annemin öfkeyle bakan gözlerini,
“Yine mi ıslandın sen?” diye azarlayan sesini…
Çocukluğumda bıraktım!

Şöminede dans eden alevlerin eşliğinde
içtiğim o salebi,
gaz lambasının ışığında
babaannemin anlattığı,
sonu hep mutlulukla biten hikâyelerini
ve o hikâyelerdeki prenses olmayı…
Çocukluğumda bıraktım!

Ağlamanın sadece düştüğümde kanayan
dizlerimin acısından olduğunu zannettiğim
o günlerimi…

Annemin ellerimi tutup
başımı göğsüne yaslayarak,
“Ağlama, büyüyünce geçer.” diyen sözlerini…
Çocukluğumda bıraktım.

Mutluluk denilen o en değerli hazineyi!

Büyüyünce daha büyük acıların
dizlerimin acısını unutturacağını,
büyümenin aslında daha büyük,
çok… çok büyük acıları getireceğini
söylemeyi unutmuştu annem!

Çocukluğumu verin bana!
Masum düşler kurduğum yıllarımı verin!

Sizin olsun dünyanın geri kalanı.
Sizin olsun bu maskeli balonun
sahte insanları, sizin olsun!

Çocukluğumu verin bana!
Masum, kirlenmemiş yıllarımı verin.

Çocukluğumu!

Meryem Keskin

Kaleme alınış tarihi 07.02.2023