ANNE, SEN BENİ HİÇ Mİ SEVMEDİN?
Annem… Kanatsız meleğimdin benim.
Sen varsan, hiçbir şey olmayacaktı bana.
Canımı en çok senin yakacağın
Hiç gelmemişti aklıma.
Sen beni hiç sevmedin mi, anne?
Yalvaran gözlerimi görmüyorsun,
Sessiz çığlıklarımı duymadın, anne.
Benden ne çabuk vazgeçtin?
Ne çabuk, anne!
“Bırakma beni, yalvarırım, bırakma!” diye
Her haykırışımda…
Neden beni duymadın, anne?
Sen beni hiç mi sevmedin?
Gelinlik denilen kefeni giydirdin
Çocuk bedenime.
Ruhumu öldürdün benim.
Çok… erken bıraktın ellerimi, anne!
Şimdi senden uzaklardayım.
Tanımadığım yabancı yüzler var etrafımda.
Korkuyorum, anne, çok korkuyorum!
Hırpalandım, hor görüldüm.
Çığlıklarımı duymadın, anne.
Çocuk ruhum paramparça.
Seni özledim, bebeklerimi özledim, anne.
Ruhum çocuk,
Kadınlık bana yakışmıyor, anne!
Yalnız ruhum zifiri karanlıkta.
Nefes alamıyorum, boğuluyorum, anne.
Tut ellerimden, bırakma beni.
Bırakma, ne olur, anne,
Bilmediğim yaban ellerde!
Yeniden tara saçlarımı.
Papatyalı tokalarım,
Kurdelelerimle süsle.
Pamuk Prenses masalını anlat yine.
Yalan da olsa beni sevdiğini söyle,
İnanırım ben sana, anne!
Çocuk bedenime kadınlık yakışmıyor.
Uzattım sana ellerimi, tutsana.
Sıcacık kollarınla sarsana beni, anne!
Gelinlik denilen kefeni giydirdin üzerime.
Oysa kanatsız meleğimdin benim.
Canımı en çok sen yaktın, anne.
Sen beni hiç mi sevmedin, anne?
Şimdi sana her sarıldığımda
Ruhumdaki o çocuk karşımda.
Öfkeyle, acıyla bakıyor bana, suçlarcasına!
Usulca çekiyorum ellerimi senden,
Bakışlarımı kaçırıyorum sonra.
Yaklaşıp ellerimi uzatıyorum o çocuğa.
“Geçti,” diyorum, “geçti artık, korkma.
Yanındayım bundan sonra.”
O seni hiç affetmedi, affetmeyecek, anne.
Ruhumdaki çocuk seni hiç affetmeyecek.
Sen benim çocukluğumu öldürdün.
Çocukluğumu öldürdün, anne.
Sen beni hiç mi sevmedin?
Hiç mi, anne?
Meryem Keskin
Kaleme alınış tarihi 11.10.2020
Kayıt Tarihi : 29.04.2023 21:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Dünyanın kanayan yarası çocuk gelinleri anlattim.. yaşayarak... onların ruhlarında nasıl kapanmaz bir yara açıldığını vurgulamak istedim saygılarımla...
Evet o yıllarda çok teşekkür ederim okuyan beğenen yüreğiniz varolsun selam ve saygılarımla
Ben kendi annemden biliyorum çocuklarını çok sevmesine ragmen kucağına alamaz, sevemez, sevgisini gösteremezdi. Aile büyüklerinden korkar, korkusuylada çocuğunu sevmeye çekinirdi. Aile büyükleri (önce dede, sonra baba ne derse o, annede kim?).
Şimdi az da olsa değişti, artık annelerde söz söyleye biliyor, kararlarda etkili olabiliyor.
Şiiriniz kanayan yaraya parmak basmış ama “beni hiç mi sevmedin anne”derken bu konuyuda hatırlatmak istedim.
Tebrik ediyorum, kaleminize kuvvet, yüreğinize sağlık.
şiirinizi
beğeni ile okudum
TÜM YORUMLAR (3)