Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Tan ağarırken huzursuzluğuma düştü aklar
Vurdu duvara zamansız gölgen
Sesin ulaşmadı da, nefesinde değmedi
Ağaran tellerime
Duvar kenarına düşen bedenim
Dokunulmazlığına dokunamadı ki,
O papatyan boynunu bükmüş
Kirpiklerinde sağanak varken
Çoraklaşan toprağına can veremeye yetemedi
Delirmelerimde büyüttüm seni
Ayazlarında körüklendi yanmalarım
Her ter damlam ümitsizliği perçinleştirmişti
Bu sıralar ondan geçimsizliğim
Ha vuruldum ha vurdum derken
Çığlıklar saramadı sesiz can verişimi
Tan ağardı... gün bitti....
yüreginize saglık güzel bir şiir okudum kaleminiz daim yüreginiz var olsun saygılarımla yıldırım şimşek
Senin şiirlerini okuyanda ne kadınmış ya, ne çok derdi varmış diyecek.
Ben de diyeceğim ki bu şiirine laf yok. Şapkamı çıkartıp selamlıyorum pöpüler ablamı. Sen de bu kalem olduktan sonra kimse duramaz. Haydi bakalım kalemine nazar değmesin.
Tebriklerimle...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta