Geceyle Yürüyen Şiiri - Mustafa Alp

gecenin koynuna düşmüş bir şehrin sokaklarında
adımlarım yankılanıyor,
taş kaldırımların soğuk omuzlarında.
ay ışığı bakıyor üstüme,
sessiz, sanki her adımımı sayıyor.

yolcuyum ben,
hem uzaklara hem kendi içime doğru.
cebimde kırık bir umut,
çantamda eski bir sabahın küflenmiş hayalleri.
bir zamanlar sevdiklerim vardı.
şimdi sadece gölgeleriyle dolaşıyorlar ruhumda.

her istasyon bir veda, her veda bir yara.
bir tren düdüğü gibi çınlıyor içimde yalnızlık,
ve ben,
dünyanın kalabalığında görünmeden kayboluyorum.
birileri gülüyor uzakta,
pencerelerden sızan ışıkla,
benim payıma düşen,
duvara çarpıp geri dönen sessizlik.

kimi zaman düşünüyorum.
acaba ben bir yolcuyum,
yolculuğumun bir sonu var mı?
yoksa hep bu karanlık raylarda mı savrulacağım,
gölge gibi, görünmeden, fark edilmeden?

içimde bir sitem var,
ama kimse duymuyor.
yağmurun camlara çarpışı kadar sessiz,
ve yıldızlar kadar uzak.
insan derler, zamanla unutur.
ben unutmayı unutmuş gibiyim.

bazen rüzgar geliyor,
üstüme yığılmış tüm acılarımı savuruyor.
ama ben hala yürüyüp duruyorum,
yolculuğun tek tesellisi adımlarımın ritmi.

bir şarkı çalıyor uzakta,
bir çocuk ağlıyor, bir kadın ağlıyor,
ve ben, bütün bunların arasında
nefesimi sayarak yürüyorum.

belki bir sabah,
bir pencere açılır,
içimdeki karanlık aydınlanır.
belki de hiçbir şey olmaz,
sadece yürürüm, yürürüm, yürürüm.

ama gitmek zorundayım.
durmak, beklemek
daha büyük bir acı.
omuzlarımda gecenin ağırlığıyla,
cebimde sitem,
gözlerimde hüzün,
yolculuğun en eski arkadaşım olur, yalnızlık.

ve yolculuk,
beni ben yapan tek gerçek.
belki bir gün,
bir kapı açılır,
belki de yolculuk,
gözlerimde bir yıldız olarak kalır,
bir umut kırıntısı gibi,
karanlıkta bile parlayan.

yolcuyum ben.
ve insan bazen
gitmekten başka
hiçbir şeye inanamıyor.

ama yürürüm.
geceyi sırtlanmış, sessizliğin içinde,
ve biliririm ki,
yolun sonunda
belki de sadece kendimle buluşacağım.