O vakit,
Sadece gözlerim yanmıştı,
Bu gece, kalbim kor gibi yanıyor…
O vakit,
Bir damla düşmüştü kirpiğimden,
Bu gece, içimde okyanuslar kabarıyor…
O vakit,
Hüzün kapımı çalmıştı usulca,
Bu gece, hasret secdeye varıyor…
O vakit,
Dil susmuştu sadece,
Bu gece, suskunluğum zikre dönüyor…
O vakit,
Bir yalnızlık çökmüştü omzuma,
Bu gece, nefsimle imtihan büyüyor…
O vakit,
Gözyaşım bana aitti,
Bu gece, ağlayışım Sana akıyor…
Ey gece…
Karanlığın perde değil artık,
Hakikate açılan bir kapı.
Ben ağladıkça arınıyorum,
Ben sustukça duyuyorum,
Ben yandıkça O’na yaklaşıyorum…
Bu gece gözlerim değil,
Ruhum konuşuyor.
Ve her sızı,
Aşkın ince bir öğretisi oluyor…
Kayıt Tarihi : 19.2.2026 00:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!